Ik wilde even niet meer voelen


Afgelopen weekend overleed onze lieve eigenwijze zwarte poes Kitty. Geheel onverwachts. Donderdagavond had ze nog lekker zitten smullen van haar stukje kip (ja, ze werd af en toe goed verwend). Vrijdagavond viel het ons op dat ze de hele dag al niet gegeten had. Zaterdagochtend en zaterdagnacht reden we 2x naar de dierenarts en zondag was ze dood.

Mijn lieve vriendinnetje


Kitty was 10 jaar en we waren echte vriendinnetjes. Al vanaf dat ze klein was. Het was liefde op het eerste gezicht toen ik haar als kitten uitkoos (en zij mij als baasje ;-).

Toen ik zondagochtend hoorde dat ze het niet gehaald had (we hadden haar bij de dierenarts achtergelaten zodat ze via een infuus antibiotica kon krijgen) brak mijn hart. Ik kon en kan het nog steeds niet helemaal geloven dat ze dood is. Want 10 jaar is helemaal niet oud voor een kat en ze was tot die tijd (op wat wormen en vlooien na) gezond geweest.

Je mag best weten dat ik heel hard om haar gehuild heb. Ook nu ik dit schrijf krijg ik tranen in mijn ogen. Niets mis mee denk ik. Iedereen die ook ooit zo’n lief huisdier heeft mogen hebben snapt dit.

Ik ben het zat


Ik heb zondag denk ik langer wel gehuild dan niet. Ook viel ik huilend in slaap en maandagochtend begonnen de tranen weer toen ik naar beneden liep en realiseerde waarom ze niet op haar vertrouwde plekje lag.

Maandagochtend had ik een afspraak, dat leidde me af, hoefde ik er even niet aan te denken. Maar eenmaal thuis begonnen de tranen weer en ze stopten niet. Op een gegeven moment belde mijn schoonmoeder aan (zij woont naast ons) om me te troosten. Ze had me door de muren van de bijkeuken horen huilen…

We dronken thee, ik werd weer wat rustiger, maar toen ze de deur uit ging begon het weer. Nou ben ik een groot voorstander van het uiten van je emoties. Het voelen van je gevoelens. Het is iets wat ik de afgelopen jaren geleerd heb.

Maar maandagmiddag had ik er even genoeg van. Ik voelde me verdrietig, boos en reddeloos. En tja… Kitty was er ook niet meer om mij te troosten.

Afleiding


Ik besloot een van mijn favoriete feel-good series op te zetten: Crazy ex-girlfriend (als je heb nog niet kent, echt een aanrader!).

Prompt ging de eerste aflevering die ik keek over verdriet/afscheid. Zat ik toch alweer te huilen. Oké, prima, er mocht blijkbaar nog meer uit die dag. De aflevering daarna was vrolijker en ik voelde mijn verdriet naar de achtergrond verdwijnen.

Ik realiseerde me op dat moment heel goed dat ik met deze actie mijn gevoelens aan het onderdrukken was. Maar ik wilde het verdriet even niet meer voelen.

Nadat ik de tv had uitgezet voelde ik me wat beter. Ik had zelfs zitten lachen tijdens de serie. Ik had even rust gehad van de op dat moment heftige emoties.

Ik kan niet goed stilzitten en niets doen


Ik zag in dat ik dat veel vaker heb gedaan: tv-kijken om niet te hoeven voelen. En natuurlijk is dat af en toe prima. Maar altijd maar bezig zijn (werken, de kinderen, sporten, tv-kijken enz.) omdat je het vervelend vind om stil te zitten om niets te doen (en dus tijd en ruimte hebt om te voelen) is niet handig.

Het onderdrukken van wat ik voel heeft mij in het verleden heel veel energie gekost. Ik ben me er nu van bewust dat dat een van mijn overlevingsstrategieën was. Ik was heel goed in het niet te veel voelen. Ik was nooit echt boos, niet heel erg verdrietig of angstig. Maar tegelijkertijd was ik ook nooit echt blij…

Ik zie bij mijn cliënten hetzelfde. Vrouwen die de hele dag bezig zijn. Als ze rust willen hebben tv gaan kijken of een boek lezen. Maar stilzitten en niets doen gebeurt niet vaak (misschien nooit).

Als ik vraag of ze weten hoe ze zich voelen krijg ik vaak een ontkennend antwoord: ‘nee, ik weet het eigenlijk niet. Ik ben vooral heel moe, dus ga ik maar … (tv-kijken of andere afleiding zoeken)’. ‘Ik vind het voelen een beetje ongemakkelijk’ en ‘Ik weet niet goed wat ik ermee moet’ krijg ik ook vaak als antwoord.
En dat is allemaal prima!

Blijkbaar zijn er heel veel vrouwen die, net als ik, niet geleerd hebben hoe ze moeten voelen. Hoe ze met hun gevoelens om moeten gaan. Ik wil je vragen om een paar dagen eens stil te staan bij hoe je je voelt. Gewoon een paar keer per dag de vraag aan je stellen ‘hoe voel ik me nu?’ Wacht (en voel!) een minuutje voordat je jezelf antwoord geeft.

Merk je op dat je dat al doet, bij jezelf checken hoe je je voelt? Of krijg je misschien het inzicht dat je niet lang genoeg de tijd neemt om er bij stil te staan? Omdat je altijd maar doorgaat? Of jezelf afleidt met werk, boeken, tv, of andere dagelijkse bezigheden? En nogmaals, alles is oké. Er is geen goed of fout.

Hulp bij het voelen


Is jouw conclusie dat je eigenlijk nog niet zo goed bent in het voelen? Dat je wel goed bent in nadenken en doen, maar dat je gevoel wel wat meer aandacht mag krijgen?

Maak dan nu gebruik van mijn zomeractie. In de maand juli krijg je €30,- korting op een speciale sessie bij mij in de praktijk.
Tijdens deze sessie doen we samen een oefening om verbinding te maken tussen je hoofd (het denken) en je hart (het voelen). Met als doel:

  • Meer te kunnen genieten
  • Te leren luisteren naar je hart. Wat wil ik nou echt? Waar word ik blij van?
  • Meer rust te krijgen in je hoofd (minder piekeren en malen)

Dit is wat 1 van mijn cliënten hierover zei: De oefening met het verbinden van hoofd, hart en buik heeft goed gedaan. Als ik teveel in mijn hoofd zit dan kan ik nu makkelijk de verbinding maken. Zo komt er met alles waar ik aan werk stukje bij beetje meer levensvreugde. Dank je wel daarvoor.

Wat je verder nog moet weten:

  •  De sessie duurt 2 tot 2,5 uur. Ik neem uitgebreid de tijd voor je. Zorg dus ook dat jij deze tijd voor jezelf in je agenda reserveert.
  • Dit aanbod geldt alleen voor de maand juli. In plaats van €145,- betaal je nu tijdelijk 115,- euro
  • Na afloop krijg je nog een fijn audiobestand toegestuurd om dat wat we die dag gedaan hebben te ‘onderhouden’.
  • Je bent voor deze sessie welkom in mijn praktijk in Haarlem.

Insuline resistentie test