Hoe voel ik me eigenlijk? Check jezelf!


Tot een aantal jaar geleden was ik me niet echt bewust van hoe ik me voelde. Natuurlijk merkte ik dingen zoals blijheid, vermoeidheid en verdriet wel op, maar op de een of andere manier was het altijd een beetje oppervlakkig. Het moest vaak erger worden voordat ik in de gaten had hoe ik me voelde (bozer, verdrietiger, vermoeider, gestrester). Soms had ik anderen nodig om mij in te laten zien hoe ik me voelde (gaat het goed Karlijn? Volgens mij ben je een beetje gestrest).

Van deadline naar deadline


Ik heb een lange tijd bij een bedrijf gewerkt waar we minimaal 8x per jaar een deadline hadden. Ik had een flink takenpakket en het was altijd een uitdaging om de boel op tijd af te krijgen. De 3-4 weken voor zo’n deadline waren vrij intensief.

Naarmate de deadline naderde werd de druk hoger. ’s Avonds een paar uurtjes langer doorwerken was eerder regel dan uitzondering. Het was altijd net iets te hectisch, en er was altijd wel ergens gezeur (vooral door veranderingen op het laatste moment). Ik ging gewoon door, met de eindstreep voor ogen. Niet gek dat ik, en ik vermoed mijn collega’s ook, daar enigszins gestrest van raakten…

Als die deadline voorbij was ging het gewone werk weer verder. Dan had ik een paar weken om een beetje bij te komen. Daarna was het tijd om te reizen naar de fabrikanten in het Midden-Oosten (ik werkte in de mode, vandaar :-D). 2-3 weken knallen in de fabrieken en daarna weer terug naar Nederland (met jetlag)… en weer aan de slag.

Ik heb die manier van leven/werken een aantal jaar volgehouden, zonder dat ik in de gaten had hoe het eigenlijk echt met mij ging. Of dat ik me sowieso afvroeg wat het met me deed…

Dankbaar voor de WW


Op een gegeven moment besloot ik bij een andere werkgever te gaan werken, daar was het iets rustiger. Minder hectiek, minder deadlines, een stuk minder overwerk en minder collega’s (dus minder drukte om mij heen). Maar dat bedrijf ging al snel failliet. Dat was precies in de periode dat er wel meer modebedrijven kopje onder gingen. Ik werd dus werkeloos in een tijd dat er aardig wat mensen op zoek waren naar een nieuwe modebaan.

Daardoor heb ik zo’n 4 maanden in de WW gezeten. En o, wat ben ik dankbaar dat dat gebeurde! Ik heb in die tijd namelijk heel veel over mijzelf geleerd… Zo kwam ik erachter dat ik ontzettend moe was. Ik heb de eerste maand (of misschien wel langer) regelmatig klokje rond geslapen. Ik was blijkbaar gewoon op. Toen ik aan het werk was, had ik dat nooit zo in de gaten. Er was ook weinig tijd om te rusten. Ik moest door…

Ik kwam erachter dat hoeveel ik ook sliep, dat die vermoeidheid bleef komen. Ik voelde me wel fitter, maar bij het opstaan, na het eten en als ik al een tijdje niets gegeten had was ik toch nog erg moe. Dit was ook de periode dat ik erachter kwam dat ik insuline resistentie was (bloedsuikerspiegelschommelingen).

Ik gooide mijn eetpatroon om waardoor die bloedsuikerspiegel weer in balans kwam. Ik bleek ook veel spanning in mijn lijf vast te houden, daarvoor ging ik naar een BSR-therapeute (Body Stress Release). De rust, de voeding en de BSR zorgden ervoor dat het met die energie ook weer goed kwam.

Wat wil ik eigenlijk?


Er gebeurde nog meer… ik kwam erachter dat ik dat hele voeding & gezondheidsgebeuren erg leuk vond. Wat wilde ik eigenlijk? Terug naar de mode, of verder met de voeding? Het werd de voeding! Ik besloot een carrière switch te maken. Ik kreeg een nieuwe baan in de mode. 4 dagen in de week, zodat ik tijd overhield om me om te scholen. Nadat de basisopleidingen afgerond waren startte ik mijn praktijk.

Alles bij elkaar was het een flinke verandering in mijn leven. Maar er waren ook dus heel veel mooie eye-openers.

In de jaren daarna ben ik steeds beter naar mijn lichaam gaan luisteren. Hoe voel ik me eigenlijk? Voel ik me fit of ben ik moe? Ben in gespannen of juist ontspannen? Hoe is mijn ademhaling? Welke emoties merk ik op? Zitten mijn schouders waar ze horen, of zitten ze zo’n beetje tegen mijn oren aangeplakt (als je ook spanning vasthoudt in je schouders weet je wat ik bedoel 😉.

Het blijkt dat ik vaker gespannen was/ben dan ik dacht. De spanning is niet toegenomen, ik ben me er nu bewust van. En dat is heel fijn, want dat kan ik ervoor zorgen dat ik daar wat aan ga doen.

Hoe voel jij je?


Hoe zit dat bij jou? Heb jij enig idee hoe je je voelt? Vaak als het ons gevraagd wordt hoe het gaat is het snelle antwoord: ‘goed’, ‘gaat wel’ of ‘druk’. Maar heb je de vraag wel eens aan jezelf gesteld en daadwerkelijk geluisterd naar wat je lijf je te zeggen heeft?

Ik zie in mijn praktijk dat heel veel mensen, vaak onbewust, spanning hebben in hun lijf. Al die spanning vreet een hoop energie kan ik je vertellen.

Tekenen van spanning in je lijf


Herken jij spanning in je lichaam? Heb je enig idee of het echt goed met je gaat, of dat je (onbewust) wel gespannen/gestrest bent?
Ga er eens rustig voor zitten en check of je het volgende herkent bij jezelf:
 

  • Vermoeidheid. Misschien voel je het pas als je even rust neemt. Soms snap je niet goed waar die vermoeidheid vandaan komt.
  • Piekeren en malen. Het lukt je niet om je hoofd tot rust te krijgen. Als je bezig bent gaat het nog wel, maar als je rust neemt (wilt gaan slapen bijvoorbeeld) blijven die gedachten komen.
  • Je ademhaling is oppervlakkig. Je hebt het niet in de gaten, maar als je er op gaat letten merk je dat je ademhaling hoog zit, dat je niet rustig door je buik ademhaalt.
  • Je schouders, nek en/of rug zijn gespannen. Meestal onbewust span je die spieren aan; trek je je schouders op, span je je bil- en heupspieren aan, of is zelfs je gezicht gespannen.
  • Je weet niet goed hoe je je voelt. Je bent prikkelbaar, misschien sluit je je wel af, voel je je niet helemaal jezelf…

Deze zelfcheck is heel waardevol. Want hoeveel mensen gaan niet door totdat het echt niet meer gaat? Misschien heb je dat zelf al ervaring of gezien bij mensen om je heen.

Even ademhalen...


Voorheen ging ik door. Ik had namelijk geen idee wat er aan de hand was. Ja, ik voelde me niet optimaal, maar het ging allemaal wel, dacht ik… Tegenwoordig scan ik mijn lijf een paar keer per dag op bovenstaande punten.

Hoe staat het ervoor? Als ik merk dat de spanning stijgt probeer ik na te gaan hoe dat komt. Wil ik te veel of te snel? Ben ik met 5 dingen tegelijk bezig? Waar maak ik me druk om, en wat kan ik daaraan doen? Is het überhaupt zinvol om me daar druk over te maken (meestal niet namelijk 😉?

Vaak is even uit de situatie stappen (bijvoorbeeld achter mijn pc vandaan) en heel bewust ademhalen voldoende om de rust weer terug in mijn lijf te krijgen. Niet altijd, soms zit ik me echt druk te maken om iets (wat nog moet gebeuren).

Dan probeer ik iets te verzinnen om dat los te kunnen laten. Gedachten zoals “het komt altijd goed”, “je doet wat je kunt”, “als het nu niet lukt komt er vanzelf een andere oplossing” enz. enz helpen vaak goed. Dat klinkt misschien een beetje suf. Maar kan je je voorstellen dat de gedachte ‘het komt wel goed’ veel geruststellender is dan “dat gaat vast fout” “als er maar niet … gebeurt”, “wat als ik…”, “dat ga ik nooit redden’? Jezelf positieve gedachten blijven sturen is verrassend effectief.

Wat bij mij ook goed werkt is even naar buiten gaan. Soms loop ik een klein rondje of ga ik even in de tuin kijken hoe het met onze moestuin gaat. Een paar vrolijke nummers luisteren en even dansen (het liefst zo gek/los mogelijk) zorgt ook voor ontspanning.

Als je deze spanningen herkent, begin dan klein.


Zomaar even de spanning uit je lijf krijgen kost meer tijd en werk dan een paar keer diep ademhalen. Vaak is er meer nodig dan dat. Maar begin gewoon klein. Met jezelf te checken hoe je je voelt bijvoorbeeld. De kleinste verandering kan soms al een groot verschil maken!

Insuline resistentie test