Gezond eten… Het lukt me niet meer


Afgelopen maand had ik een aantal cliënten die precies tegen hetzelfde probleem aanliepen...

Ze begonnen met: 'het lukt me niet meer om goed te eten'. Nou moet ik zeggen dat dat niets bijzonder is, ik gok dat 70% van mijn cliënten dit ergens in hun traject wel een keertje zegt. Dat het even niet gaat zo als je gehoopt had hoort erbij.

Het valt wel mee


Overigens blijkt het na even doorvragen vaak wel mee te vallen met ‘het niet lukken’. Zo’n uitspraak komt meestal nadat iemand een maand lang iets te veel wijntjes heeft gedronken. Op 3 verjaardagen op rij toch een taartje heeft genomen. Of ineens 3 repen chocolade in een week heeft weggewerkt (wat mij overigens minimaal 1x per maand gebeurd ;-). Daarnaast gaat het gezonde eten meestal gewoon prima.

Maar bij deze cliënten was het anders. Niet alleen was het snaaien tijdelijk weer toegenomen. Ze waren ook weer een heel stuk terug gezakt in hun oude eetgewoonten: muesli bij het ontbijt, brood bij de lunch, pasta of rijst bij het avondeten, dat soort dingen.

Hoe komt dat dan?


Kijk, het heeft geen zin om iemand de les te gaan lezen. ‘Dat is echt niet goed voor je’. ‘Dat zou ik niet doen als ik jou was’. ‘Dan moet je toch maar proberen om weer beter te gaan eten’

Ja duh, dat weten ze ook wel. Naast adviezen krijgen mijn cliënten namelijk ook altijd uitleg waarom ik bepaalde adviezen geef. Het doet dit met je bloedsuikerspiegel, het heeft dat effect op je hormonen, dit is niet handig voor je darmen enz. enz.

Alleen maar roepen: je mag geen brood meer eten is in mijn ogen namelijk zinloos. Ten eerste wil ik graag dat mensen altijd hun eigen keuzes kunnen en mogen blijven maken. Daarnaast zie ik dat het weten van ‘hoe het werkt’ het een stuk makkelijker maakt om bepaalde veranderingen door te voeren. Maar dat ter zijde.

Wat is de echte reden?


Ik vraag door. Hoe komt dat? Waar loop je tegenaan? Wat is er gebeurd? En dan net zo lang totdat ik het echte antwoord heb, want soms (vaak) zit er achter de eerste reden nog een diepere laag.

Dit is een voorbeeld van zo’n gesprek…

Cliënt: Het lukt me niet, want ik weet niet wat ik moet eten.
Ik: Je kunt tussen de recepten kijken die je van mij hebt gekregen. Je kunt ook inspiratie op doen op die en die website.

Cliënt: Ja dat is waar, maar als ik ’s avonds thuis kom dan ben ik moe en haal ik liever iets makkelijks wat ik al ken. Rijst of pasta ofzo. Dan heb ik geen zin meer om recepten te zoeken.
Ik: Nee dat snap ik. Maak dan een maaltijdplan voor een dag of drie – vier. Dan hoef je maar 2 of 3x boodschappen per week te doen. Dat scheelt je een hele hoop tijd. Dan hoef je uit je werk niet meer na te denken. Jij kijkt op je planning, pakt je spullen uit je koelkast en gaat aan de slag. Dat kost je veel minder energie dan zonder plan naar de supermarkt en daar gefrustreerd rondlopen omdat je niet weet wat je moet eten (geloof me, ik heb heel wat jaren op die manier boodschappen gedaan, ik at elke week zo’n beetje hetzelfde…).

Cliënt: Maar de lunch dan? Ik heb ’s ochtends geen tijd om die klaar te maken.
Ik: Je kunt ook een kant-en-klare salade kopen en daar een gekookt ei, stukje kip of blikje tonijn doorheen doen. Scheut olijfolie extra. Handje nootjes erbij. Stuk fruit als je nog meer trek hebt.
Of, en dat doe ik meestal, je maakt je lunch ’s avonds alvast. Als je toch je avondeten staat te koken flans je tussendoor je lunch in elkaar. Scheelt echt een hoop tijd.

Cliënt: Ja dat is waar…Maar op woensdagavond ga ik altijd sporten, dus dan heb ik daar echt geen tijd voor.
Ik: Je kunt eerder in de week een dubbele portie maken. Zodat je die avond een restje eet. En die kant-en-klare salade kost je niet meer tijd dan het smeren van een boterham.
En daarbij… je mag er ook voor kiezen op alle dagen behalve woensdag koolhydraatbeperkt te eten.

Toen bleef het even stil…
Cliënt: Ja…
Ik: Het klinkt alsof je het daar niet helemaal mee eens bent.

Cliënt: Nou, ik wil het gewoon goed doen
Ik: Maar als je 6 van de 7 dagen gezond eet en 1 dag in de week niet, dan ben je bovengemiddeld goed bezig.

Cliënt: O…
Ik: Heb jij jezelf als doel gegeven om het 100% goed te doen? En als het niet honderd procent goed gaat, doe je het dan liever niet?

Cliënt: Ehm, ja. Nu je het zegt…
Ik: Je doel hoeft geen 100% goed te zijn. Sterker nog, dat gaat je niet lukken. Misschien dat dat een week of een maand vol te houden is, maar daarna gaat het je tegen je staan (en ook dit is een voor mij niet onbekende valkuil ;-).
Dus je mag voor jezelf een doel bepalen waarvan je denk dat het wel haalbaar is voor jou op dit moment. Dat kan 80/20 zijn (80% goed, 20% ruimte om te smokkelen), maar 50/50 kan ook. En je mag dat iedere week bijstellen. Tijdens de kerst 50/50. In het nieuwe jaar weer 80/20. Op vakantie 50/50. In het voorjaar 90/10 (in het voorjaar als de dagen langer en warmer worden is het een stuk makkelijker om gezonder te eten voor de meeste mensen). In de Winter 60/40 enz.

Cliënt: Dat maakt het wel een stuk makkelijker.
Ik: 😀

Te hoge eisen


Ik ben echt geen onbekende als het gaat om jezelf te hoge eisen opleggen. Zeker toen ik zelf in het begin mijn eetpatroon ging omgooien werd ik er af en toe gestrest van alles wat ik wel en niet mocht eten. Iets nooit meer eten of drinken, dat is toch bijna niet te doen?

En dus ook overbodig. Tenzij je natuurlijk onwijs allergisch bent voor iets ;-).

Eigenlijk zou een betere omschrijving zijn: wat je wel altijd kunt eten en wat je liever niet te vaak eet. I.p.v. goed en fout. En zoals ik al eerder zei: in mijn ogen heeft iedereen er altijd zelf de vrije keuze in. Ik geef het advies. Je mag helemaal zelf bepalen en ervaren hoe “streng” je dat advies opvolgt. Je leert al doende hoe jou lijf reageert op bepaalde voeding (wel of geen opgeblazen darmen bijvoorbeeld). Of bij welke verhouding “goed” en “fout” eten jij je het lekkerste voelt.

Ik doe het het beste met 90% “goed” en 10% “fout”. Andere mensen vinden dat te veel gedoe, het is niet haalbaar met hun werk/gezin of wat dan ook. Of ze voelen zich net zo fit bij 70% als bij 90% en vinden 70% dus prima.
Overigens zakt die 90/10 bij mij tijdens de kerst en vakanties ook naar een 70/30 of 60/40 (Veel lager meestal niet, want dan krijg ik echt last ;-).

Je bent niet de enige


Dat het even niet meer lukt is dus eerder normaal dan vreemd. Zo zijn er nog een heleboel valkuilen, obstakels en uitdagingen waar het grootste deel van de mensen tegenaan loopt. Maar ja, meestal zijn we geneigd om vooral onze successen te delen en niet onze fouten. Daarom kan je soms het idee krijgen dat je ‘de enige’ bent.
Bij deze: ga er maar vanuit dat dat niet zo is ;-).

Insuline resistentie test