Bij de tang genomen door mijn oude verhaal


Afgelopen zondag gebeurde er iets opmerkelijks. Ik was thuis in de gang, de trap & de kast aan het schilderen.
Guido, mijn man, was er niet. Hij moest even langs zijn moeder om haar te helpen met wat dingen op de computer.

Ongeschreven regel


Zondag was er nog iets aan de hand: Max Verstappen stond na de kwalificatie in Hongarije op nummer 1! Dat was nog nooit gebeurd. Guido volgt de Grand Prix al jaren en hij heeft mij meegenomen in zijn enthousiasme. Als we de kans krijgen, kijken we samen naar de race. En nu Max op pole position stond (da’s dus helemaal vooraan) beloofde dit een spannende race te worden. Die wilden we allebei niet missen.

Deze twee zaken lijken niets met elkaar te maken te hebben, maar niets in minder waar…

Guido en ik hebben een ongeschreven regel dat als we kunnen, we naar de race kijken. Gezellig, samen op de bank, kopje thee erbij, chocolaatje. Hij houdt bij wanneer de race is en samen zorgen we ervoor dat we die 2 uurtjes op de zondag vrijhouden. Hebben we nooit afspraken over gemaakt, zo doen we het gewoon.

Hij vergeet me


Terug naar afgelopen zondag. Het was half 3, nog 40 minuten voordat de race zou gaan beginnen. Guido was al een behoorlijke tijd bij zijn moeder. Wat natuurlijk geen probleem is. Maar, bedacht ik me ineens, zou hij wel op tijd terug komen voor de race?

Toen de poppetjes in mijn hoofd deze gedachte voorbij zagen komen grepen ze hem beet. Dit is wat er vervolgens gebeurde in mijn hoofd…

Hij is nou al zo lang bij zijn moeder. Hij zou maar even weg zijn. Waar blijft hij? Er kan niets ernstigs gebeurd zijn onderweg, want zijn moeder woont naast ons (dan had ik dat wel gezien ;-P). Misschien is hij met zijn moeder thee aan het drinken en aan het kletsen. Dat is prima. Maar misschien is het wel zo gezellig dat hij daar blijft. Dat zij samen op de bank de race gaan kijken. En dan vergeet hij mij gewoon. Dan laat hij mij wachten. Zonder dat hij wat laat horen.

Of hij belt met de mededeling dat hij daar blijft. Zonder te vragen wat ik eigenlijk wil en zonder mij uit te nodigen. Dan moet ik alleen kijken. Dan ga ik gewoon niet kijken. Omdat ik boos ben dat hij mij heeft laten zitten. O, ik kan helemaal niet kijken als hij er niet is, want hij heeft de Ziggo app op zijn telefoon, dus al zou ik willen, dan nog kan het niet. (Wat overigens niet waar is, want Ziggo sport staat ook gewoon tussen de zenders op tv, maar dat bedacht ik me veel later pas). Dan ga ik gewoon boos die kant op en zal ik hem even duidelijke maken dat ik het niet op prijs stel dat hij me laat zitten (en als ik dat zou doen, doe ik dat op een passief-agressieve manier, daar ben ik goed in ;-).

Ik ben alvast boos


Deze hersenspinsels gingen verder en verder… Ik voelde me boos en teleurgesteld worden. In mijn gedachten ging ik ook alvast ruzie maken voor als hij zou bellen en laten weten dat hij bij zijn moeder bleef voor de race. Hij zou me niet begrijpen als ik zei dat we altijd samen keken en dat ik nu teleurgesteld was. Zijn verdediging zou zijn dat we dat nooit zo hebben afgesproken. Ik had zelfs daarop al een weerwoord: Ik zou hem vertellen dat ik dan naar mijn vader ging en daar maar ook bleef slapen. Want tja, we hadden immers ook nooit afgesproken dat ik altijd thuis zou slapen. Hij zou zich vervolgens afvragen waar ik me druk om maakte en het geen goede vergelijking vinden. Ik zou boos weggaan en lekker gaan lopen mokken.

Het was inmiddels kwart voor 3. Guido was er nog steeds niet. Ondertussen had ik mijzelf al een kwartier lang op zitten naaien. Het is kwart voor 3, zie je wel. Hij gaat me laten zitten. Hij vergeet me gewoon. Er kwamen al kleine pluimpjes stoom uit mijn oren. Het maakte me op dat moment niet meer uit wat hij zou zeggen als hij zou bellen of als hij binnen zou komen. Ik. Zou. Boos. Worden!!

Ho wacht even


Dit was letterlijk wat ik toen dacht: ‘Ho wacht even. Karlijn, wat ben je aan het doen? Ben je nou bewust ruzie aan het zoeken? Zoek je een excuus om straks boos op hem te worden? Waarom? Moet je even je frustratie kwijt ofzo?

Nee, dat was het niet realiseerde ik me…

Wat gebeurt er dan?

Oooooo, wacht even. Dit is mijn oude verhaal. Dit is wat er met mijn ex-vriend gebeurde. Dit is de boosheid en de frustratie die ik bij hem regelmatig voelde. En dan was het niet omdat ik het me inbeeldde dat dit soort dingen gebeurde. Dat is daadwerkelijk meerdere malen voorgekomen.

Hij vergat mij. Hij gooide, zonder iets te laten weten, zijn plannen om. Dan zat ik te wachten en me zorgen te maken. En als hij dan een paar uur laten wel thuis kwam of belde, baalde ik dat ik die tijd verspild had daaraan. En als ik er wat van zei dan kreeg ik de wind van voren. Ik kreeg bij hem het gevoel dat ik er niet toe deed. Dat ik op de derde, vierde, of vijfde plek kwam. Hij hield altijd (ALTIJD) maar met 1 persoon rekening en dat was met zichzelf. Een ander, wie dan ook, was altijd maar bijzaak.

Wow, dat is echt totaal anders dan hoe Guido is. Dat was Pietje (oke, meneer de ex heette niet echt Pietje, maar ik zal zijn echte naam achterwege laten ;-)… Jeetje, zit ik me hier gewoon een potje op te winden om wat Pietje mij geflikt heeft. Terwijl dat verleden tijd is (echt verleden tijd, want we zijn nu zo’n 10 jaar uit elkaar).

Guido is zo niet. Dat kon ik mijn hoofd gelukkig ook duidelijk maken. Je maakt je druk om niets. Je weet dat hij er altijd (ALTIJD) voor je is. Rustig maar. Laat die slechte gedachte maar los. Het is niet de waarheid. Guido komt straks om 3 uur binnen met de melding dat de Grand Prix zo begint en of ik mee kom kijken.

Het werd 15:00 uur, en dit is wat er gebeurde


15 minuten later gebeurde precies dat. Guido komt binnen en zegt: ‘sorry, het duurde wat langer, maar ik ben er, want de race gaat zo beginnen. Kom je kijken?’

‘Ja!’ zei ik: ‘roep me maar als de formation lap begint, dan schilder ik dit plankje nog even af.’

Was ik even blij dat mijn gedachten tot rust waren gekomen. Als me dat niet was gelukt was de kans groot geweest dat ik net zolang gezocht had naar een reden om boos te worden op Guido. Dat zou echt ruzie om niks geweest zijn. Nu hebben we beiden op het puntje van de bank de race gekeken. Man, wat was het spannend.

Mijn oude verhaal


Ik werd dus even goed bij de tang genomen door mijn oude verhaal. Mijn hoofd ging terug naar de tijd waarin het aannemelijk was dat mijn partner mij vergat/niet aan mij dacht/geen rekening met mij hield. En dat was niet fijn. Zelfs nu ik dit blog schrijf voel ik een vleugje van die boosheid en frustratie in mij opborrelen.

Die laksheid/onverschilligheid tegenover mij is een van de redenen dat ik toen bij Pietje weg ben gegaan. Ik pikte het niet meer. Ik wilde het niet meer. Ik koos heel bewust voor mijzelf. Ook al betekende dat toen dat ik mijn eigen hart brak.

Dat was het begin van mijn nieuwe verhaal. Mijn verhaal is in de tussentijd nog een paar keer aangepast. Ik maak het elke keer een beetje mooier :-D.

In mijn nieuwe verhaal heb ik gekozen voor een man die er voor mij is. Die mij steunt. Die het belangrijk vindt om, wat er ook gebeurd, er voor elkaar te zijn. En dat gaat niet alleen om grote dingen, het is inclusief de ongeschreven afspraak om samen de race te kijken :-D.

Insuline resistentie test